"พวกเราไม่ได้หยุดเล่นเพราะเราแก่หรอก แต่เราแก่เพราะเราหยุดเล่น" 
ได้อ่านเรื่องนี้จากฟอเหวิดเมว เลยเอามาฝากกัน จำได้ว่าเคยได้รับเมวเรื่องนี้นานมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจอ่านจริงๆ จนวันนี้ละ 
คุณยายคนที่พูดเรื่องนี้ชื่อ โรส ซึ่งได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งตอนอายุ 87 ปี เป็นโรสคนเดียวกับเรื่องไททานิครึปล่าวอันนี้ข่าวไม่แจ้ง แกกล่าวสุนทรพจน์ในงานวันจบภาคการเรียนว่า 
"ฉันฝันมานานแล้วว่าฉันจะได้ปริญญา และตอนนี้ฉันก็กำลังจะได้ปริญญาที่ฉันฝัน" ซึ่งหลังจากจบภาคการศึกษา เธอได้รับเชิญให้ไปพูดในงานเลี้ยงทีมฟุตบอลของเพื่อน
เธอและเธอก็ได้กล่าวไว้ว่า ที่จริงแล้วมีเคล็ดลับที่จะทำให้หนุ่มสาวอยู่เสมอ มีความสุขและประสบความสำเร็จอยู่ 4 ประการ คือ

1. ต้องหัวเราะและมี ความสุข ขำทุกวัน

2. ต้องมี ความฝัน ถ้าไม่มีความฝัน คุณจะตาย มีคนมากมายที่ยัง เดินไป เดินมาอยู่ทั้งๆที่ตายไปแล้ว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายไปแล้ว… (อันนี้น่ากลัวมาก)

3. "แก่ขึ้น" กับ "โตขึ้น" นั้นต่างกันมาก ถ้าคุณอายุ 19 ปี แล้วนอนอยู่บนเตียงเฉยๆปีหนึ่ง และไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยตลอดทั้งปี คุณก็จะมีอายุ 20  ถ้าฉันอายุ 87 แล้วนอนอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรเลยตลอดทั้งปี ฉันก็จะอายุ 88  ทุกคนก็แก่ขึ้นทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องอาศัยความสามารถอะไรเลย ประเด็นของการเติบโตขึ้นนั้น อยู่ที่การแสวงหา โอกาส ในการเปลี่ยนแปลง

4.อย่าทิ้งอะไรไว้ให้เสียใจภายหลัง คนส่วนใหญ่ไม่ได้เสียใจกับสิ่งที่ได้ทำไปแล้ว แต่มักจะเสียใจกับสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ คนที่กลัวความตาย ก็มีแต่คนที่ยังมีเรื่องค้างใจอยู่

หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่คุณยายโรสได้รับปริญญาที่ใฝ่ฝันแล้ว เธอก็จากไปอย่างสงบ เธอนอนหลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย… มีนักศึกษากว่า 2 พันคนร่วมพิธีศพของเธอ เพื่อเคารพศพต่อหญิงชรา ผู้ได้สอนให้พวกเขาได้รู้ด้วยการทำให้เห็นเป็นตัวอย่างว่า….ไม่มีคำว่าสายเกินไปที่จะเป็นทุกสิ่งที่คุณสามารถเป็นได้

"การแก่ขึ้นนั้น เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การเติบโตขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่เรา เลือกได้ เราอยู่ได้ด้วยสิ่งที่เรารับ แต่เราจะมีชีวิตอยู่ เพราะสิ่งที่เราให้ไป…."

 
ขอบคุณหมอเจ็งจอมหักกระดูก สำหรับคติสอนใจวันนี้ค่ะ