เสาร์ที่ผ่านมา อากาศก็ร้อน การเมืองก็ร้อนพอๆ กัน ใครๆก็ทักกันว่ากิจกรรมเหมาะสุดในวันนี้น่าจะเป็นอยู่บ้าน โดยเฉพาะแก๊งบ้านหม้อหยั่งเราน่าจะหลีกไปก่อน  เราก็เลยพากันออกเที่ยวซะงั้น โดยมีลุงหมูปัน (ตั่วกู๋) เป็นลูกทัวร์พ่วงไปด้วยอีกคน …

หลังกินเตี๋ยวเป็ดแถวๆ รองเมืองเป็นมื้อกลางวันแล้ว เราก็ตั้งใจจะไปเยาวราช เพราะเป็นทางผ่านก่อนจะเลยไปหาคุณหญิงย่าที่วัง (บ้านหม้อ)  วันนี้รถโล่งไม่ค่อยสมศักดิ์ศรีเยาวราชเลย ที่จอดรถแบบจ่ายตังค์ตรงเวิ้งโรงหนังเก่าก็ดูโล่งๆ กว่าปกติ  โอ..หรือเราจะทำตัวแปลกเกินไปจริงๆ   

ออกจากที่จอดรถก็มุ่งหน้าไปหากาแฟกินก่อน “เอาร้านเอี๊ยะแซ น่ะป๊า” โอเลย ป่าป๊า ดา ไชน่าทาวน์ ก็พาเรามุ่งหน้าเข้าซอยเล็กๆ ทางซ้ายมือของถนนเยาวราช ไม่ได้จำชื่อซอยล่ะ แต่เป็นซอยเยาวราชก่อนเลขเก้าแน่ๆ เพราะเราออกมาตรงซอยเก้า  เอี๊ยะแซ อยู่ในซอยขนานกับถนนใหญ่น่าแหละ ร้านเก่าเก๋ามากๆ รู้สึกเหมือนเรามาผิดที่อีกแล้ว มีอาเจ็ก อาแปะ อากง อาเหล่ากง นั่งกันมากมาย ทุกคนหันออกไปหน้าร้าน แม้จะเป็นคนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน แต่ท่านๆ ก็จะนั่งหันหน้าออกหน้าร้าน คุยกันบ้าง นั่งนิ่งๆ บ้าง แต่…ฮั่นแน่ะ เห็นนะว่าแอบดูแก๊งเราอยู่ ควันบุหรี่คลุ้งไปทั่ว แต่เราก็ไม่หวั่นละ ลุยโลด

ป๊าสั่งกาแฟเย็น ตั่วกู๋สั่งชาดำเย็น ของปันโอวัลตินเย็น ส่วนของม้าเป็นหน่อเค้า!!! อืมมมม ไม่ได้โชว์เจ๋งนะ เห็นชื่อมันแปลกเลยลองสั่งดู ก็เป็นโอเลี้ยง ผสมชาดำเย็นนะเอง  ทุกแก้ว…หอมมาก อร่อยสมกับเป็นร้านกาแฟในตำนาน ตั่วกู๋ปลื้มกับน้ำแข็งของเขามาก แกพร่ำบอกว่า เนี่ย..น้ำแข็งเนี่ย มันต้องหยั่งงี้ ต้องเป็นเกล็ดเล็กๆ ดูดจ๊วบๆแล้วปีนขึ้นกล้องดูด(ภาษาบ้านเราเอง แปลว่าหลอดกาแฟจ้ะ) มากับน้ำได้เนี่ย กินแล้วเย็นชื่นนนใจ …เอ่อ ก็จริง แต่..ที่บ้านหนะโก… บ้านเราหนะ… ที่บ้านนอกน่าแหละ มันก็งี้ไม่ใช่เหรอ หรือแกพยายามกลบเกลื่อน เขียนประวัติศาสตร์ของตระกูลเราใหม่ว่าเรากินน้ำแข็งหลอดมาแต่อ้อนแต่ออก?  อันนี้แอบคิดในใจ เพราะไงๆ เสียแกก็เป็นลูกทัวร์ หากต่อปากต่อคำไปก็เกรงจะโดนยันในร้านประวัติศาสตร์ซะปล่าว ส่วนปันดูดวืดเดียวเกลี้ยง!!! เฮ้ยยยย ยังไม่คุ้มเลย กินช้าๆหน่อยดี้   แต่เราก็นั่งไม่ได้นานดอก เพราะควันบุหรี่ฮึมจริงๆ ถ้ามีเครื่องจับควันแบบออฟฟิศนี่ สงสัยดังทั้งวันแน่ เผ่นดีกว่า

ออกจากร้านเดินต่อไปทางซ้าย ก็ผ่านสมาคมฮากกา เดินผ่านไป เอ๊ะ ถอยกลับมาดู โอ๊ะ มีศาลเจ้ากวนอูอยู่บนดาดฟ้าด้วย ไปดูกันมั้ย …และแล้วทัวร์ไร้แบบแผนอย่างเราก็เลี้ยวเข้าไปอย่างว่าง่าย

ฮากกานี่ ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นจีนแคะน่ะ แคะแบบแคะหนมครกน่ะ ไม่ใช่แคระอย่างคนแคระเรื่องสโนวไว้ท์นะ เขาก็เป็นชนเผ่าหนึ่งเหมือนอย่างแต้จิ๋ว ฮกเกี้ยน ไหหลำนะแหละ แล้วชนเผ่านี้เขาก็มีลูกชิ้นแคะเป็นตัวชูโรงไง  ตึกของสมาคมฯ เป็นตึกเก่านะ ก็ยังมีงานปูนสวยๆ อยู่หลายมุม เหมาะสำหรับถ่ายมิวสิคมาก ทางขึ้นไปศาลเจ้า  เป็นบันไดแคบๆ อ้อมไปด้านหลังของตึกสมาคมฯ ระหว่างขึ้นบันไดเราก็ชักรูปกันไปเรื่อยๆ ฉากสวยแจ่ม อย่างบันไดแดง กำแพงเขียว  หน้าต่างยังเป็นไม้บานเกล็ด ทาสีเธอคอย เห็นแล้วกรี๊ซซซ คิดได้ไงเนี่ย เก้าอี้เหล็กที่วางอยู่เป็นจุดๆก็ยังเป็นแบบเก่า สีแดงโดดมากๆ  

พอโผล่มาถึงชั้นสาม โอ้ เราอยู่ที่ไหนเนี่ย บนนั้นเป็นศาลเจ้าเอาจริงกันเลยทีเดียว มีเทพกวนอูที่เขาว่าคนทำธุรกิจจะมากราบ ก็จะมั่งคั่ง ร่ำรวยกัน เราก็เร่งดำเนินการเลย อยากมั่งคั่งกะเขาเหมือนกั้น    เติมน้ำมันตะเกียง เพื่อความรุ่งโรจน์ 

ยังไม่ทันไหว้เสร็จพิธีดี ฟ้าที่แดดแจ๋ๆเมื่อกี้ ก็เริ่มมีฝนแหมะๆลงมา  ไม่เป็นไรน่า ไม่น่านาน เราก็ใจเย็นดูรูปปั้นในศาลต่อ ก็มีเจ้าแม่กวนอิม กับเทพแห่งโชคลาภอีกองค์นะ ไหว้แล้วก็นั่งคอยฝนซา คุยกันไปเรื่อยๆ ฝนแรงขึ้น แรงขึ้น และแรงมากกกก ลมแรง หลังคารั่ว ฝนสาด เปียกไปทั่ว  แต่เราก็ไม่ได้สะเทือนใจอะไร ก็คุยกันไปเรื่อย หมูปันก็เล่นไป วันนี้ "ปันรู้วิธีตั้งเซ้วทามเม่อด้วยน่ะ หม่าม้าดูดีดี ปันสอนครั้งเดียว จำให้ได้นะ" (เอ นี่มันคำพูดเรานี่ _ว่า)  เราก็ถ่ายรูปกันไป      ปันได้เล่นน้ำฝนด้วยนี่ยิ่งชอบมาก ถึงขั้นเอามาเขียนการบ้านว่า ไอ ไล้ เพลอิ้ง อิน เดอะ เรน ออน อะ เรนนิเอ๊ส เด 

ระหว่างนั่งรอ อาเจ็กคนเฝ้าศาลเจ้าก็มานั่งคุยกับเรา ก็ได้รู้ว่าที่นี่เขาได้ออกโทรทัศน์ด้วยนะ แล้วแกก็เผยทีเด็ดว่าหน้าสมาคมฯ ไปทางขวานะ มุ่งหน้าไปทางร้านเอี๊ยะแซนะแหละ มีร้านขายลูกชิ้นแคะเจ้าอร่อย เขาจะมาเฉพาะวันเสาร์นะ ทำเอาเราตั้งตารอเลยว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุด  แต่เราก็เห็นตรงกันว่า โชคดีมากๆที่ติดฝนบนนั้น หาไม่แล้วก็คงเปียกเป็นลูกนกตกน้ำอยู่ข้างถนนข้างล่างนะเอง อยู่บนศาลเจ้า มีที่หลบ มีที่นั่ง มีที่เล่นน้ำฝนด้วย แล้วถ้าเกิดไปติดอยู่เอี๊ยะแซ กว่าฝนจะหยุด สงสัยเป็นมะเร็งปอดก่อนแน่ๆ

              ชั่วโมงกว่า… ฝนถึงจะซาพอเดินได้นะ เราก็รีบออกเดินไปซื้อลูกชิ้นเจ็กชวนชิมกัน (ได้ลองชิมแล้วในวันถัดมา รสชาติอร่อยชวนฝันมากๆ ไม่เคยกินลูกชิ้นแคะที่ไหนอร่อยขนาดนี้เล้ย สาบานให้ติดฝนอีกทีก็ได้) เรายังบุกฝ่าฝนไปซื้อขนมกันต่อที่ซอยเหล่าตั๊กลัก หรือซอยตลาดเก่าแหละ วันนี้แฉะไปหน่อย เลยมุ่งหน้าไปซื้อของที่ตั้งใจ ไว้ถ้ามาอีกค่อยสาธยายว่ามีอะไรเด็ดมั่ง หรือใครมีแม่ค้าในดวงใจอยู่แล้วก็มาเล่ากันนะ  คราวนี้ เรายังได้แผ่นเกี๊ยวจากร้านฮ่องกงนู้ดเดิ้ลมาด้วย ห่อเล็กน่ารัก ก็ชวนกันว่าจะทำเกี๊ยวกันอีกซักรอบนะ แล้วก็แยกย้ายกับตั่วกู๋ตรงปากซอยตลาดเก่านะเอง
 
  เจอน้องแมวตัวนี้ ระหว่างเดิน มันก็ต้องหาที่หลบฝนเหมือนเรา แถมยังไปหลบในศาลพระภูมิได้อีก มันคงเป็นแมวไทยส่วนเราเป็นจีน ก็ต้องหลบที่ศาลเจ้า แป่เอี่ย (แปลว่า คื้อกั๋น)
 
โมราว ออฟ เดอะ สะตอรี่
ฟ้าที่ว่าใส จริงๆแล้วไว้ใจไม่ได้ 
นึกจะซ่า ฝนก็มา ทันใด 
แล้วใครมันจะเตรียมทัน
 
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
สนุกเอาไว้ละกัน
ฝนจะตก แดดจะออก
ใครๆก็เจอเหมือนปัน
เราสนุกกันก็พอ
 
ได้ดูฝน บนหลังคา
เด็กเมืองจะหาที่ไหน
ออกไปเล่นน้ำ เย็นๆใจ 
คืนนี้เป็นไข้ก็กินยา 
เอย