บ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ในหน้าหนาว ลมหนาวดูจะลังเลว่าจะพัดดีหรือไม่พัดดี ส่วนพระอาทิตย์นี่ ไม่มีรีรอ เบ่งพลังเต็มที่ แสงแดดร้อนอย่างกับจะทำผู้ปกครองหันได้เลยทีเดียว

จากกำหนดการที่เด็กๆ จะมาถึงราวบ่ายสามครึ่ง แก๊งคุณพ่อ คุณแม่ คุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยายของเด็กปอสาม รวมทั้งแม่ปันด้วยนะแหละ ก็มาตั้งป้อมรอกันตั้งแต่ราวๆ บ่ายสอง พอเลยเวลาไป ก็เริ่มเกิดอาการสวนสนาม โทรเช็ค ถามคุณครู เดินไปเดินมา คุยปลอบให้คลายกังวลใจกันเอง ยกเว้นแม่ปัน ที่เข้าใจว่าน่าจะดูเก๋มาก เธอนั่งเขียนไดอารี่อย่างดูเหมือนจะสงบ แต่แอบดูนาฬิกาเป็นระยะๆ แล้วก็พบว่าความถี่ในการดูนาฬิกาแบบสงบๆ ของตัวเองเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณสี่นาที (._.) เอ่อ  สามนาทีนะ ยอมรับความจริงไปเถอะ!!!  เป็นระยะอดทนที่ดูสั้นไปนิดนึง แล้วในที่สุดราวๆ สี่โมงครึ่งก็ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ยยยย โทรมั่งดีกว่า คุณครูประจำชั้นรับสาย แล้วบอกว่า “อยู่หน้าโรงเรียนแล้วค่ะ” ( ‘_’ )!!

ถึงตอนนี้ ที่หน้าประตูก็เต็มไปด้วยผู้ปกครองไม่กลัวแดด ทุกคนพยายามยืนให้เด่นสุด มองหาลูกหลานตัวเอง ที่ทะยอยเดินเข้าประตูโรงเรียนกันมา กลุ่มหนึ่งหมดไป เอ๊า ลูกชั้น หลานชั้น ทำไมไม่มี กลุ่มที่เจอกันแล้ว ก็จูงไม้จูงมือกันเดินเข้าโรงเรียนไป กลุ่มถัดมา เอ๊ ยังไม่มี  ลุ้นมากยิ่งกว่าตอนเข้าแถวรอฉีดยาเมื่อสมัยเด็กๆ เยอะนะ  ในที่สุดก็เห็นแล้ว เจ้าเปี๊ยกที่ใส่แจ๊คเก็ตสีแดง ทับเสื้อแขนยาวอีกตัว เพราะแม่สั่งไว้ว่าอากาศเย็นๆ ใส่เสื้อหนาวไว้ตลอดเลยนะ เดินเป็นแถวมาพร้อมเพื่อนๆ หิ้วถุงพลาสติคใบย่อมๆ มาด้วย พอเห็นแม่ที่ใส่เสื้อแดงพอกันยืนรอหน้าเกรียมอยู่ ก็แตกแถว เดินอมยิ้มตรงมาเลย แล้วเราก็กอดกันจนใส้จะไหลอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนนั่นเอง 

เย็นวันนั้น ก็มีแต่เสียงกระจองอแง เล่าเรื่องระหว่างเดินทาง เพื่อนที่นอนห้องเดียวกันกับหมูปันรีบมารายงาน แม่ปันคับ แม่ปันคับ ปันปัน อะ เค้าอาบน้ำ นานมากกกกกกกกก เพื่อนๆ อดอาบเลยคับ  แล้วบิ๊กจอมก็พ่นน้ำลายด้วย ปันอ่านหนังสือจนขึ้นรถผิดคันโดนครูดุเลยอะคับ พวกสาวๆ อะคับ ร้องคาราโอเกะ ขอแต่เพลง เดอะ เดย์ ยู เว้น อเวย์ หลายรอบจนเบื่อ พวกผู้ชายก็พลอยขอไปด้วยคับ มีเพลงอยากกินยาหม่องของพี่ตั๊กแตนด้วยคับ อ้อ มีเพลงซิลลี่ฟูลด้วยคับ ที่บอกว่าอย่ามาจิ๊จ๊ะหนะคับ แม่ปันเคยดูไออ้อนแมนมั้ย แล้วมีการ์ฟิลด์ตอนเป็นแวมไพร์ ไปดูการแสดงแสงสีเสียง ที่สะพานข้ามแม่น้ำแควด้วยคับ เสียงดังมากกกก แล้วปันปิดหูตลอดเลยคับ เอ๊าทำไม ก็กลัวพลุมันจะตกใส่หัว ฯลฯ ยังมีวีรกรรมของเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคนที่เด็กๆ ดู เหมือนจะเม้ากันไม่มีวันหมด ฟังแล้วควรจะสนุกไปกับเขาด้วย ถ้าเขาจะพูดกันคนละที แต่ตอนนั้น ก็ห้ามไม่อยู่แล้ว ทุกคนพูดพร้อมกันหมด โอยยย สมึน (สนุก บวกมึน)  ปันมีของมาฝากซะด้วยนา ให้เงินติดตัวไปสองร้อย ปันซื้อนิดเดียวเลยได้เงินทอนมาตรึมเลยคับหม่าม้า (_)  

แล้วเราก็นั่งคุยกันต่อว่านอนหลับมั้ย หลับคับ อ่านจดหมายของป๊ากับม้าแล้วซาบซึ้งแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยคับ เลยอ่านหนังสือพี่บัวไรต่อ แล้วหลับไปเลยคับ ส่วนอาหารเย็น ปันตักซี่โครงไก่! กับน้ำอะไรมาไม่รู้คับเหนียว ไม่อร่อย เลยกินไปนิดเดียว อาหารเช้าอร่อยคับ ปันสั่งไข่ดาว ไม่สุกด้วยนา โอ ม้าคับ คือว่าขอโทษนะครับ คือว่าปันลืมแปรงฟันทั้งก่อนนอนและตอนเช้าเลยหละ +_+

ระหว่างทางกลับบ้าน หมูปันนั่งเงียบไปพักใหญ่ แล้วก็ถามขึ้นว่า "แล้วป๊าเป็นไงมั่งอะคับ สบายมั้ย" 

สรุปว่า งานนี้ ทั้งพ่อแม่ และลูกก็ได้เติบโตไปอีกขั้น   แล้วค่ะ (^_^)