สวัสดีค้าบ คุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณอา ทู้กกกก ท่านเลยนะค้าบ

 

      หมูปันเพิ่งกลับมาจากสิงกะโปคับ มาถึงเมื่อคืนราวๆ ห้าทุ่มคับ เวียนหัว มึน จะอ๊อก จนหม่าม้าต้องแบกลงจากเรือบิน ผ่านด่านตรวจแบบระดับสูง (ก็อยู่บนหลังหม่าม้าหนะ) เราถึงบ้านกว่าจะอาบน้ำ แปรงฟัน ชื่นชมชุดตัวต่อกันดั้มตัวใหม่ ก็เข้านอนเลยเที่ยงคืนไปแล้วนิหน่อย   แต่เช้านี้หมูปันก็ยังไปโรงเรียนตามปกติคับ งัวเงีย เพลียหน่อยๆ แต่สู้คับ ก็หม่าม้าเล่นถามดักคอไว้ตั้งแต่ก่อนเดินทาง ว่าวันศุกร์จะไปมั้ยโรงเรียนหนะ ก็ตั้งใจว่าจะไปนะ… ตั้งใจแล้ว ผิดคำพูด เดี๋ยวไม่แมน

 

     เราออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่ๆ วันจันทร์คับ  ป่าป๊าไปทำงาน  เราก็เลยตามไปให้กำลังใจด้วย 

ป๊าก็ทำงานไป ส่วนเราก็เที่ยวโลดดดดด ถ่ายรูปมาเผื่อเยอะเลยคับ 

      เนื่องจากหมูปันก็ได้ไปที่เกาะนี่มาหลายครั้งแล้ว เลยลองสัมภาษณ์ว่าที่นี่ต่างกับบ้านเรายังไง "ก็…สะอาดมากคับ ไฮเทคดี มี NEWater ที่รีไซเคิลน้ำ มี Sciences Center มีของเล่นสนุกคับ รถไฟฟ้าก็มีป้ายไฟบอกสถานีด้วย แล้วก็มีเก้าอี้นวดขาที่สนามบิน" (v_v)   โอเค  แล้ว มีอะไรที่ไม่ชอบมั้ย "ก็ที่นี่มีคนเย้อะ เขารีบมากด้วยคับ"  อืมมม จริงนะ แล้วด้วยความที่หมูปันก็ดูกลมกลืนไปกับเด็กที่นี่ เวลาทำอะไรเฟอะฟะไป ก็จะโดนเอ็ดแบบเทียมหน้าเทียมตากับเด็กที่นี่เชียว ไม่ค่อยมีคนโยนยิ้มใส่ตัวริดแบบหมูปัน บางทีพูดผิดไป ก็โดนดุ ประมาณว่าอาไร โตป่านนี้แล้วยังม่รู้เรื่องอี๊ก  พอรู้ว่ามาจากบางกอก ก็จะได้รับยิ้มกว้างมาขอโทษแทน เอ่อออ อันนี้หม่าม้าก็โดนครือๆ กัน โดนเด็กที่นี่มันเรียกว่า แกรนด์มา หนะ (._. )!!    ก็มันกดลิฟต์เล่น ก็เลยดุไป ก็เลยโดน ซะ   

 

      ส่วนที่ป้าเก๋งสังเกตุ ก็คือว่า คนที่นี่เค้าใส่ใจกับเรื่องตัวเลขมากกกกกกกก ไกด์วัยรุ่นผู้หญิง ที่คอยบรรยายระหว่างเรานั่งรถดูไฟบนถนนออร์ฉาด ก็บรรยายได้หมดว่าถนนนี่ยาวเท่าไหร่ แบ่งเป็นกี่ช่วง แต่ละช่วงยาวเท่าไหร่ มีไฟราวๆ กี่ดวง ไฟดวงนึงหนักเท่าไหร่ มีตุ๊กตากี่ตัว ตึกนี่สูงกี่ชั้น ขายกันตารางเมตรละกี่ตัง  คุณตาที่พาเราเดินดูโรงงานรีไซเคิลน้ำ ก็รู้หมดว่าประเทศเค้ามีแหล่งเก็บน้ำกี่ที่ คนเขาใช้น้ำวันละกี่ลิตร จากแหล่งไหนกี่เปอร์เซน เขาซื้อน้ำจากมาเลเซียปีๆ นึงกี่ตัง สัญญาจะหมดเมื่อไหร่  เจ้าที่กรองน้ำนี่ มันเป็นใยเมมเบรนนะ แต่ละแท่งมีกี่เส้น แต่ละเส้นเล็กกี่ไมครอน ฯลฯ ถามง่ายๆ เลยนะ ว่ารู้ป่าวว่าเส้นผมของเราเองเนี่ย ขนาดกี่ไมครอนคุณตาเขาบอกแล้วนะ ป้าเก๋งยังจำไม่ได้เลย  ก็เป็นเหตุให้คนไทยอย่างเรา งงสุดขีดกับคนสิงกะโปที่เราได้เจอ ว่าคุณจะเริ้ฟตัวเลขอะไรกันนักหนา อะไรๆ ก็ต้องควอนติฟายทั้งสิ้น เจอแบบนี้เข้าก็ อ๋ออออ  เขาฝึกคนของเขามาแบบนี้จริงๆ  

 

      ที่น่าชื่นชมที่สุดของเมืองเขา ก็น่าจะเป็นเรื่องที่เขาให้ความสำคัญกับการให้ความรู้เด็กๆ มีศูนย์เรียนรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ มีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง จัดเป็นเรื่องๆ ไปทีเดียว แล้วแต่ละแห่ง ก็จะจัดอย่างเรียบร้อย อุปกรณ์ใช้งานได้ ไฟนี่กดแล้วติด จอนี่แตะแล้วทำงาน อืมมมม ของบ้านเราก็เคยไปนะ แต่กดปุ่มแล้วต้องลุ้นทุกอันล่ะ มันไม่ค่อยติดอะนะ แล้วอาจจะเป็นเพราะเมืองเขาไม่ค่อยมีที่กว้างนัก สถานที่ที่จัดไว้ก็จะกะทัดรัด ดูแลทั่วถึง สะอาด ปลอดภัยสำหรับเด็ก มีกิจกรรมแบบอินเตอแอ๊คถีบ คอยล่อหลอกให้เด็กสนใจ แล้วก็ได้ความรู้ไปพร้อมๆ กัน ส่วนของผู้ใหญ่ นอกจากเรื่องช้อปปิ้งแล้วก็เป็นแนวศิลปวัฒนธรรมล่ะนะ เขามีที่แสดง ที่ขายงานศิลปะอยู่ทั่วไป ตามถนนก็จะมีงานมาวางให้ดูเป็นระยะๆ ถ่ายรูปกันเพลินดีค่ะ  

 

      ว่าที่จริงเป็นคุณชัดเจนอย่างเมืองเขามันก็ดีล่ะนะ ทุกอย่างมันก็ชัดเจน รู้ว่ามันกี่มากน้อย โดยเฉพาะในทางธุรกิจ  แต่ถ้าเป็นเรื่องการใช้ชีวิตนี่ ป้าเก๋งไม่แน่ใจว่าชัดมากเป็นสัญญาณดิจิต้อลแบบนั้น จะทำให้เรามีความสุขมั้ย  แต่ที่แน่ๆ ก็คือว่า ทุกครั้งที่ไปไหนไกลๆ ป๊าหมูก็จะพูดซะทุกที ไม่ว่าบ้านเมืองเขาจะเดิ้น จะเรียบเนี้ยบขนาดไหน กลับมาบ้านเราที่รกๆ สกปรกๆ รถติดๆ ถนนดูงงๆ บ้านเราก็ยังน่าอยู่กว่าอยู่ดี  

 

      ไว้จะทะยอยเอารูปมาเล่าให้ฟังนะคะ