ปกตินี่ เวลาเราไปเที่ยวก็จะได้เที่ยวกันสองคนก็รบกันเองว่าจะไปไหน แต่ถ้าเที่ยวไหนเกิดโชคดี ป๊าหมูว่างเที่ยวกับเราได้ซักวัน วันนั้นก็จะเป็นวันที่ป๊าโดนถล่มแทน เราก็จะวางแผนต้อนรับเป็นพิเศษ

งวดล่าสุดป๊าหมูก็โดนเราลากไปขึ้น Singapore Flyer ค่ะ ที่ว่าต้องลาก อิ๊ อิ๊ อันนี้เป็นความลับขั้นสุดๆ นะคะ คือว่าผู้ปกครองทั้งสองของหมูปันหนะเค้าไม่ชอบที่สูง เพิ่งรู้ว่าเป็นมากก็ตอนขึ้นกระเช้าลอยฟ้าที่เซนโตซ่า สิงคโปร์นี่แหละ แล้วรู้สึกตัวว่ามันเย็นหวิวๆ แฮะ อ๋ออออ แบบนี้เอง แต่เขาก็ทำเกินไปจริงๆ คือมันลอยสูงมาก อยู่เหนือพื้นทะเลล้วนๆ มองลงไปเห็นแต่แผ่นน้ำ แล้วก็คิดอะไรไม่ออกเลย นอกจากตูจะตก ตูจะตก จะลงท่าไหนดี (o_O) มันไม่เหมือนที่อื่น ที่มักจะเห็นยอดไม้ให้อุ่นใจได้บ้าง คงจะช่วยในแง่ระยะสัมพัทธ์นะ แต่ถ้าตกไปจริงๆ เวลาลงบนยอดไม้ก็คาดว่าจะโดนกิ่งไม้ตำพุง คงเจ็บกว่าตกลงน้ำ  แล้วชะตาก็ลิขิตให้เราต้องมาอยู่บ้านรังนก ที่สูงเหนือพื้นซะหลายเมตร ทำนองว่าสูงซะให้เข็ด  ดังนั้น การที่เราสามารถคอนวิ๊นป๊าหมูให้ขึ้นไปได้นี่ นับเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ เพราะถ้าให้ขึ้นไปกับหมูปันสองคน เห็นทีต้องรอจนโต…ขึ้นไปเองเหอะลูก หม่าม้ารอข้างล่างก็ได้ (~_^)

 อันว่า ซิงกะโป ฟลายเอ้อ นี่ เค้าสร้างตั้งแต่ปี 2548 ทำอยู่สามปีแล้วก็เริ่มหมุนตั้งแต่ปี 2551 ตามหลังพี่โตแบบ London eye ตั้งเกือบสิบปี  การทำอะไรทีหลังนี่ก็มีข้อดีนะ คือเมืองอื่นเขาก็ลองกันไปแล้ว ไม่หลุดกลิ้งเป็นวงล้อออกมาแน่ๆ ทำตามไปนี่ก็มั่นใจไประดับนึง แถมทำให้ใหญ่กว่าเขา เข่นเขาได้อีก ตอนนี้ ชิงช้ายักษ์ที่สิงคโปร์ก็เลยครองแชมป์สูงที่สุดในโลกนะ ก็สูงตั้ง 165 เมตร ก็ราวๆ ตึก 42 ชั้น แล้วสูงกว่า London eye 30 เมตร  แหม อังกฤษเค้าจะยอมได้รึ ประเทศไหนๆ เค้าก็อยากมีอะไรเป็นที่สุดเหมือนกัน ว่าแล้วเค้าก็บอกว่าของเค้าหนะ ยังเป็นชิงช้ายักษ์ที่มีแกนรับน้ำหนัก ข้างเดียวแถมตะแคงด้วย (Cantilevered) ยังสูงที่สุดในโลกอยู่ดี เอ.อ.อ.อ….ก็ไปจนได้  คล้ายที่เราเคยทายกันตอนเด็กๆ ว่าประเทศไหนทำขนมเปียกปูนอร่อยที่สุดในโลกล่ะเนอะ ว่าแล้ว พี่ไทยก็ฮึดสู้ด้วยการทำไข่เจียวที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาแข่งกับเขา เอ๊ หรือว่า เราจะครองตำแหน่งประเทศชั้นนำทางธุรกิจที่ให้บริการ 3G ที่ช้าที่สุดในโลกดี อูยยยย  กลับมาว่าเรื่องเราดีกว่า

 

ในที่สุด เราก็มาอยู่ตรงห้องขายตั๋ว ซื้อตั๋วข้างล่าง แล้วไปขึ้นชิงช้าชั้นบน ระหว่างทางก็มีร้านอาหาร ที่ขายของที่ระลึก เรื่อยไป ช่างเป็นเมืองพ่อค้าจริงๆ ขายกันตลอด ไม่เผลอควักกระเป๋าบ้างให้มันรู้ไป  สุดท้ายจริงๆ ก่อนจะขึ้นไปปะหน้าชิงช้า ก็ยังมีถ่ายรูปอีก เขาก็จะถ่ายรูปเรากับผนังสีเขียว กลับลงมาก็ซ้อนฉากให้เรากับชิงช้าซะแร้ว เสียตังค์จนได้   แล้วเราก็เจอเจ้าชิงช้าสวรรค์ซะที ที่นั่งก็เป็นห้องขนาดรถตู้คันใหญ่หน่อย อันนึงเขาว่านั่งได้ 28 คน ถึงได้มีบริการรับจัดเลี้ยงในแคปซูลนี่ด้วย อืมมม คงอร่อยตายล่ะ กินไป หวาดไป ตูจะตก ตูจะตก 

ตอนที่เราไป เป็นช่วงบ่ายๆ เลยไม่ค่อยมีคนค่ะ แคปซูลของเราก็มีแก๊งเราสามคน แล้วก็แก๊งคุณลุงคุณป้าจากฝรั่งเศสอีกสาม เขาก็จะมีวิทยุหน้าตาคล้ายวอล์คกี้ ทอล์คกี้ ให้เราฟังข้อมูลได้ เป็นอังกฤษนะคะ แต่เดี๊ยนเชื่อมั่นค่ะ อีกหน่อยต้องทำเป็นภาษาไทยด้วยแน่ๆ คนไทย ไม่แพ้ชาติใดในโลกกก

   

เขามีแผนที่ให้เราดูตามไปด้วยค่ะ ก็ชี้ชวนกันไป ดูตึกดูวิวกันไป บางมุม เขาบอกว่าวันที่อากาศแจ่มดี จะเห็นไกลไปถึงอินโดนีเซียนู่น โม้ป่าวไม่รู้ เพราะเดี๊ยนไม่เห็น  นั่งๆ ยืนๆ กันไปราวครึ่งชั่วโมงก็วนครบรอบค่ะ

     สังเกตเห็นเม็ดขาวๆ ในน้ำมั้ยค่ะ เค้าให้เขียนขอพร เขียนคำอวยพร บนลูกบอลเป่าลมแล้วเอาไปลอยในแม่น้ำนั่นละค่ะ ก็เป็นวิธีหาเงินบริจาคน่ารักๆ ไปอีกแบบ  

  เย่ เราทำได้เฟ้ย

  นี่ก็ดูกันไป     

   ตรงนี้ที่เขากำลังสร้างที่เที่ยวอันใหม่ มีคาสิโนด้วย   

 

สรุปว่า ไม่เห็นน่ากลัวเลย โอ๊ย แค่นี้ มด มด ชิงช้างานวัดบ้านเราระทึกกว่ากันเย้อะ ลงมาแล้วก็เสียตังค์ค่ารูป หรือจะให้เขาพิมพ์เป็นแสตมป์ เป็นโปสการ์ดก็แล้วแต่กำลังศรัทธา 

บางคนว่าไปกลางคืนวิวก็สวยไปอีกแบบ หรืออย่างกลยุทธ์แม่หนูกานต์ก็ดีค่ะ ไปตอนหมุ่งหมิ่ง (ภาษาบ้านป้าเอง แปลว่าโพล้เพล้ กั๊บ ^_^)  ก็เล็งๆ ให้เห็นได้ทั้งกลางวันกลางคืน คนก็จะเยอะขึ้นมานิดนึง แต่ก็ไม่เยอะถึงไหนหรอกค่ะ  ไม่เหมือนแรกๆ ที่ได้ยินว่าถึงขั้นต้องจอง เพราะคู่รักเขาจะขึ้นไปสารภาพบาปกันบนนั้น 

หมูปันกลับลงมาแล้วก็บ่นๆ ทำไมบ้านเราไม่มีมั่งล่ะคับม้า

เอ่อ ก็คงไม่รู้จะเอาไปวางไว้ไหนมั้ง ดินกรุงเทพอาจจะนิ่มไป เชียงใหม่ก็คงไกลไป พัทยาก็ร้อนเกินไป หนองคายก็สูงไป ทุ่งสงก็…บ้านนอกไป หรือลุงๆ เขายังไม่มีตังค์สร้างกันก็เป็นได้  วันไหนที่เขาสร้าง เราก็อาจจะเคลมได้ว่า ชิงช้ายักษ์ของเรา เป็นอันที่อายุน้อยที่สุดในโลกก็ได้ เนอะๆ

 เด็กๆ นี่ชอบขึ้นไปเล่นที่สูงๆ กันทู้กคน คงแปลกแล้วสนุก แล้วก็ได้เห็นอะไรไกลๆ อย่างนก  เวลาลงก็ชิวๆ ไปเล่นอย่างอื่นต่อได้สบาย ผู้ใหญ่ขึ้นไปเล่นที่สูง ถ้าตอนลงคิดให้ได้อย่างเด็ก ก็คงสบายเหมือนๆ กัน  

คราวหน้า จะพาลงเดินถนนจริงๆ ค่ะ

 

ปล. นกพิราบ หายไปแล้ว หายไปเลยจริงๆ ค่ะ ดีใจมาก หรือมันรู้ว่าโดนแฉทางอินเตอร์เน็ต (~^)