เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสนะคะ ฟ้าสดใสแต่ใจมัวๆ ค่ะ

เมื่อวานนี้ป้าเก๋งได้เจอพ่อน้องซูกัสเพื่อนหมูปันค่ะ เวลาไปโรงเรียนก็จะได้เจอผู้ปกครองท่านอื่นด้วย แล้วก็มีคุยกันบ้าง หลายคนเป็นคุณพ่อคุณแม่ที่โค้ดน่ารักค่ะ ป้าเก๋งจำกัดความว่าน่ารัก จากความที่เขารู้จักลูกมากหรือน้อยนะคะ เป็นพ่อเป็นแม่ต้องทันลูกนะคะ รู้ว่ามันดีตรงไหนอันนี้ธรรมดา ลูกเราก็ต้องน่าร้ากที่สุดในโลกอยู่แล้ว แต่ก็ต้องรู้ว่าลูกเรามันไม่ดีตรงไหนด้วย ต้องรู้ว่ามันชอบอะไร ทั้งเรื่องเรียน เรื่องกิน เรื่องเล่น อันนี้ก็ธรรมดา มองง่ายว่ามันชอบ  แล้วลูกไม่ชอบอะไรนี่ก็ต้องรู้ แต่ถ้ามันดั๊นไม่ชอบเรื่องที่มันต้องชอบซิ อันนี้งานเข้าค่ะ ยากมากด้วย เพราะคุณพ่อคุณแม่นะแหละ ต้องหากลอุบายต่างๆ ทำให้มันชอบ ต้องทำให้ได้ค่ะ นี่เป็นงานหลัก ไม่เชื่อไปเปิด Job Description ของพ่อแม่ดูได้ (^_^)   

คราวนี้ มันก็ไม่ง่าย ใช่ว่าจะชี้นิ้วสั่งแล้วบอกเขาว่า แกต้องชอบ ลูกต้องทำ มันคงต้องเริ่มจากว่า ทำไมลูกถึงไม่ชอบ (ว่ะ) ป้าหมอของหมูปันเคยสอนไว้คำนึงค่ะ ว่าต้องเอาใจใส่ อืมมม คิดทีละคำนะค่ะดีจังนะคะ ต้องเอาใจของเรานี่ ใส่ไปด้วย ไม่ใช่แค่ผ่านๆ ไป  ซึ่งมันต้องมาจากการสังเกตด้วยใจของตัวเอง ไม่ใช้แสตนอิน แมวที่ไหน ให้จบเอกสาขาเลี้ยงเด็กเลยเอ้า ทำไม่ได้เท่าพ่อกับแม่แน่ๆ  ห้ามเถียงในใจเป็นอันขาดว่าทำงานเหนื่อย พ่อแม่ทุกคนก็เหนื่อยทั้งนั้น (ยกว้นป้า อิ๊ อิ๊)   แต่นี่หนะเป็นภารกิจระดับชาตินะคะ ประเทศเราจะเจริญ หรือไม่เจริญก็อยู่ที่พวกเจ้าเปี๊ยกนี่แหละ อย่าไปหวังพวกที่กำลัง o o o กันอยู่เลย   

พ่อกั๊ดที่ป้าเก๋งได้เจอก็เป็นพ่อแบบทุ่มทุนสร้างค่ะ ที่ทำงานพ่ออยู่ไกลจากโรงเรียนมาก เธอก็มารับลูกทุกเย็น มาสายหน่อยค่ะ แต่ค่อนข้างตรงเวลา…หวังได้ว่างั้น นิดๆ หน่อยๆ แค่นี้ เด็กเค้ารู้นะ แล้วเค้าอภิเชษฐ์มากค่ะ ว่าพ่อมาไกล พ่อเหนื่อย 

กั๊ดเป็นเด็กอารมณ์ดีค่ะ แว่นหนาสายตาสั้นราวสามร้อยแล้ว เจอหน้ากันก็ยกมือหวัดดีคับรับแทบไม่ทัน ก็ดูไม่น่าจะมีอะไร จู่ๆ ก็เกิดไม่ยอมลงว่ายน้ำที่โรงเรียนซะงั้น ทำไงละ ถ้าไม่ว่ายก็ไม่มีคะแนนซิ  พ่อกั๊ดจะทำไง…ให้เดา  ลองคิดดูว่าถ้าเป็นเรา…จะทำไง (วะเนี่ยยยย)  

เย็นวันนึงซูกัสรีบวิ่งมาหาป้าเก๋ง ตาเป็นประกายมาก “แม่ปันคับๆ กั๊ดดีใจจังอะ เดี๋ยวป่าป๊าจะมารับไปว่ายน้ำ” “ป๊ากั๊ดจะพาไปว่ายน้ำ กั๊ดจะรีบทำการบ้าน แม่ปันช่วยหน่อยดิ” แล้วกั๊ดก็ลากแม่ปันไปช่วยมันทำการบ้าน (._.*)  คุณค่ะ เรื่องแค่นี้เองที่ทำให้กั๊ดทำการบ้านไป ยิ้มไป ตาวิ้งๆ นะคะ เขามีความสุข กั๊ดรีบทำจนเสร็จแล้วรีบไปหาขนมรองท้อง ตั้งตารอป๊ามารับไปว่ายน้ำ  ถึงวันนี้กั๊ดยอมลงสระที่โรงเรียนแล้วค่ะ แถมเริ่มว่ายกรรเชียงด้วย ยังมาสาธิตให้แม่ปันดูว่า กรรเชียงนี่มันต้องแอ่นพุงคับ มันถึงจะลอย 

พ่อทุ่มเทของกั๊ดยังสู้ตายอีกหลายเรื่องค่ะ พ่อมาสังเกตุการณ์ชั่วโมงว่ายน้ำที่โรงเรียน มาหลายครั้ง มาดูว่ามีอะไรที่เป็นเหตุอีกบ้าง ทั้งหมดนี่มันเป็นการสละเวลาที่บางทีเราก็นั่งทำไปเรื่อยๆ ในที่ทำงาน ออกมาช่วยลูกของเรา ให้เขาผ่านวันยากๆ ของชีวิตไปให้ได้ ป้าเก๋งว่า ป๊ากัดเท่ ตรงที่ไม่ได้ปล่อยให้กั๊ดไม่ชอบว่ายน้ำจนจบเทอม ป๊ามาดู แล้วหาทางเสริม ไปว่ายที่อื่น แล้วค่อยมาดูที่โรงเรียนว่ามันก็เหมือนกัน  ไม่ได้พาเขาหนีปัญหา แต่ช่วยเขาคิด หาทางแก้ปัญหา แล้วให้กำลังใจเขาค่ะ ลูกของเราเองนะคะ ทำเถอะ อย่าให้ลูกระทมอยู่ตามลำพัง

แล้วพ่อกั๊ดก็เลยเจอเข้าว่าหมูปันโดนแกล้งในวิชาว่ายน้ำ กรี๊ซซซซซซซ

ป้าเก๋งถามหมูปันว่ามันเป็นมานานแล้วเหรอ เขาก็บอกว่า ตั้งแต่เปิดเทอมสองแน่ะ โห นานมาก ทำไมแม่ไม่รู้ฟ่ะ หมูปันไม่เคยบ่น หรือคงคิดว่าบ่นแบบองค์รวมไปแล้ว เพราะคู่กรณีคือเจ้าปะทุ คนเดิม!

“ปะทุเขาล้อปันคับ” เจ้ากั๊ดรายงาน “แล้วชวนเพื่อนคนอื่นด้วย”

“แล้วเพื่อนคนอื่นเขาว่าไงคับลูก”

“ก็ล้อด้วยคับ”  

โอ้ มาย ก้อด “แล้วลูกทำไงคับ”

“มันก็แค่น้ำลายเปื้อนอากาศ” (o_o) “ก็เฉยๆ ไป”

แต่แม่ไม่ยอม

คืนนั้น ป้าเก๋งนอนไม่หลับ คิดทั้งคืนว่าพรุ่งนี้จะทำยังไง โกรธมาก โกรธตัวเองด้วยที่สอนลูกให้นิ่ง เฉยๆ ไป จนเกิดกังวลว่า ลูกจะกลายเป็นผู้ใหญ่หนีปัญหา  

ก็อย่างที่ว่าค่ะ… เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสนะคะ ฟ้าสดใสแต่ใจมัวๆ ค่ะ

ป้าเก๋งปลุกหมูปันเช้ากว่าปกติ เพราะมีแผนโหดๆ อยู่ในใจ ส่งหมูปันเข้าโรงเรียนไปแล้ว ป้าเก๋งก็วนหาที่จอดเหมาะๆ คงจะยาว

ระหว่างที่เดินไปห้องเรียนเด็กๆ ยิ่งใกล้เข้าไป ใจยิ่งเต้น ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ตื่นเต้นกว่านายเรียกไปเม้งซะอีก นี่มันละครแนว Suspension Horror หรือนี่ ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก เคยเป็นมั้ยค่ะ ที่รู้สึกว่าขาตัวเองช้ากว่าใจ

ไปถึงหน้าห้องเรียน เด็กๆ กำลังจะเข้าห้องแล้ว ก็สวัสดีคุณครูทีละคน ทีละคน จนเห็นเจ้าตัวแสบ

ป้าเก๋งเดินปรี่ไปหาคุณครู แล้วบอกว่าขอคุยกับปะทุซักครู่นะคะ ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก แล้วก็คว้าข้อมือเขาเดินออกมาที่ระเบียง ห่างไปราวๆ สองห้องเรียนค่ะ

“จะพาผมไปไหน จะพาผมไปไหนค้าบ” เขาก็คงตกใจเหมือนกัน

เรานั่งคุยกันนานค่ะ จนคุณครูมาตาม  ถึงที่สุดแล้ว ป้าเก๋งก็พบว่าไม่สามารถดุอะไรเขาได้เลย ได้แต่อธิบายให้เขาฟังว่า หมูปันไม่ชอบที่โดนแกล้ง หมูปันไม่มีความสุข ถ้าลูกไม่มีความสุข แม่ก็ไม่มีความสุข ถ้าปะทุไม่มีความสุข แม่เราเป็นไง “ก้อออ ไม่มีความสุข” “งั้นดิ ใครๆ ก็ไม่ชอบทั้งนั้น ปะทุชอบโดนแกล้งมั้ย” “ม่าย” แล้วเมื่อไหร่เลิก “วันนี้… .  .   . มั้ง”

“ปะทุอยู่กับใคร” “อยู่กับย่า” “โหย เหมือนแม่ปันเลย ตอนเด็กก็มาอยู่กับยายตั้งกะเล็กแบบนี้เลย แสบเหมือนปะทุเลย น่าจะแสบกว่าด้วย” “เคยโดนเรียกผู้ปกครองมะ” “เคยดิ จะเหลือเหรอ แล้วปะทุอยู่กะใครอีก” “พี่” “พี่กี่ขวบ” “สิบหก อยู่กันสองคน นี่บ้านย่า แล้วนี่ก็อีกบ้านนึงติดกัน แล้วมีคอนโดอีกสองแห่ง ไว้อยู่เวลาป๊ามาหา” โห รวยนี่หว่า (._. )  “ป๊าทำอะไรคับ” “ทำโรงแรมอยู่สมุย กำลังสร้างอีกหลัง เสร็จแล้วก็แบ่งกันดูกับแม่คนละแห่ง” โห รวยมากกกนี่หว่า (o_o)  “มาหาบ่อยมั้ย” “บ่อย แต่บางทีก็นาน” “กลับบ้านเย็นๆ ทำอะไร” “ดูทีวี” “ดูอะไร” “การ์ตูนเน็ตเวิร์ค” “แล้วทำอะไรอีก” “ม่ายยยย ดูทีวี จนจบ แล้วก็เล่นเกมส์ แล้วนอน ตื่นเช้ามา ดูทีวีอีก แล้วมาโรงเรียน” “เสาร์อาทิตย์ล่ะ ทำไร” “ก็ดูทีวี นี่ที่คอนโดยังไม่มียูบีซี เบื่อชะมัด จะให้ป๊าติดแล้ว..เบื่อ” “แล้วเสาร์อาทิตย์แม่ปันทำไร” “ก็ไปเที่ยว พรุ่งนี้จะไปวัดที่มีฤาษีดัดตน มีพระนอนใหญ่ๆ แล้วมีหอระฆัง ไปมั้ย จะไปรับ” “ไปซิ เอ้อ ไปไม่ได้ พรุ่งนี้ป๊ามา” แต่หน้ามัน ไม่วิ้งอย่างตอนป๊าเจ้ากั๊ดจะมารับแม้แต่น้อย

“โตขึ้นอยากเป็นไรคับ” “ม่ายรุ” “อยากเป็นอย่างครูมั้ย” “ม่าย” “เป็นอย่างป่าป๊าดิ?“ม่ายยยย ก็จะอยู่ชิว ชิว แบบนี้แหละ” “เฮ่ย ง่ายไปมั้ย จะชิวแบบนี้ไปจนแก่เลยเหรอ อีกตั้งเก้าสิบปีเชียวนะ” “อื้อ ก็ให้พี่ทำไป” “แล้วเราจะเอาอะไรกิน” “ก็มี๊…. ป๊ามีร้านทองตั้งหลายร้าน” โห นี่มันไม่ได้รวยมากนะ นี่มันรวยโคตรแล้ว (o_O) เฮือกกกก “แล้วได้คุยกับป๊ามั้ย” “คู้ยยย คุยทุกเย็นแหละ” “คุยอะไรมั่ง” “ก็กินข้าวยัง กินอะไร แค่เนี้ย แล้วก็ดูทีวี บางทีเล่นเกมส์” “เดี๋ยวตาหลุดออกมานะ” “ไม่ร้อก” “จริ๊งงง เนี่ยแม่ปันติด ตาจะหลุดอยู่แล้ว”

“แต่แม่ปันไม่ดูทีวีล่ะ ถ้าดูก็บางเรื่องที่อยากดู จบแล้วปิด” “แล้วทำอะไร” “ก็สอนการบ้าน ทำแบบฝึกหัด เล่นเกมส์กับปัน ชวนมันเล่นแล้วนอนกอดกันหลับ” “ปะทุนอนกับใครนะ” “พี่” “มีคนกอดมั้ย” (O_o) “แล้วถ้าผีหลอกทำไง” “ก็เรียกพี่ แล้วจุดเทียน” “เผาผีเหรอ” “เผาได้ที่ไหนเล้าาา โด่…” “แล้วแม่ปันทำงานมั้ย” “ม่าย”

ถึงตอนนี่ปะทุทำหน้างงมาก (O_o) เหมือนเจอผีจริง “ไม่ทำงาน แล้วทำอะไร” “ก็ดูบ้าน ดูปัน ชวนกันเล่น ช่วยกันดูบ้าน” อยากให้ป่าป๊าปะทุมาเห็นตาใสๆ ของเค้าตอนนี้มากที่สุดในโลก   

“ปิดเทอมได้กลับบ้านมั้ย” “กลับ” “ไปไง” “บางทีก็นั่งรถ บางทีก็ขึ้นเครื่องบิน” “โห เจ๋งอะ ไปกับใครล่ะ” “ก็ไปคนเดียว” “ฮ้าาาาา” “มีคนไปส่ง แล้วก็มีพนักงานโรงแรมไปรับที่หนามบิน”

“อยากไปอยู่บ้านมั้ย” “………. ดีนะ”

 

ก่อนจาก ป้าเก๋งขอแปะมือกับปะทุ ประมาณว่าเราสงบศึกกัน  

ปะทุเดินคล้อยหลังไป ได้ยินเสียงลอยมา “เฮ้ยยย ง่วงเป็นบ้า”

(o_o)

เอาเหอะ ถ้าแกไม่เลิก เราได้คุยกันอีกแน่ๆ